Archief - juni 2013

Voldane Marlou van Rhijn uiterst tevreden met wereldtitels

Marlou van Rhijn beleefde het afgelopen jaar een enerverend jaar. Het Paralympisch goud op de tweehonderd meter maakte van haar een bekende sporter met wereldwijde uitstraling en afgelopen week tijdens het WK para-atletiek in Lyon kroonde de geboren Monnickendamse zich op  de honderd en tweehonderd meter tot wereldkampioene.

‘Ik ben ongelofelijk blij met mijn gouden medailles, maar ben vooral blij met het goud op de honderd meter. Daar had ik mijn zinnen op gezet, omdat ik op die afstand nog niet van Marie-Amelie Le Fur heb kunnen winnen en dit toernooi wel. Ik kwam naar Lyon om te winnen en niets anders. Daarmee legde ik mezelf een enorme druk op en was ik voor de races ontzettend nerveus. Maar ik heb laten zien dat ik met de druk kon omgaan en mijn heb doelstelling van twee gouden medailles met scherpe tijden gehaald.’ Het seizoen 2013  begon na een lange en bijzonder winter met veel openbare en media optreden laat voor Van Rhijn, die blij was om zich weer volledig op de sport te kunnen richten.
‘ Ik heb absoluut geen spijt gehad van alle optredens en activiteiten na de Paralympische Spelen. Ik heb er enorm van genoten, maar was blij dat ik de baan weer op kon. Voor dit seizoen heb ik vooral op snelheid getraind met het oog op de vierhonderd meter, dat is in belasting en tactiek een volledig andere discipline dan de kortere sprintafstanden. Het is daarom ook erg jammer dat de vierhonderd meter vanwege te weinig deelnemers kort voor het WK van het programma gehaald is. Ik had de vierhonderd graag tegen Le Fur gelopen, want ook zij loopt een ‘killer vierhonderd meter’. Maar een grote ramp is het niet, want het gaat erom in Rio de Janeiro. Ik blij de vierhonderd meter gewoon lopen.  Al ben ik wel heel blij dat de tweehonderd meter, die na Londen geschrapt zou worden, in Rio gewoon weer op het programma staat.’

Na een jaar waarin zij Paralympisch Kampioen, Sportvrouw van het Jaar en twee keer wereldkampioen werd, doet de Bladebabe nu even wat even een paar stappen terug. ‘Het is een mooi, maar vermoeid jaar geweest waarin ik misschien te weinig rust genomen heb. Daarom is het nu tijd voor vakantie en leuke dingen met vriendinnen.’ Met het behalen van haar twee wereldtitels is het seizoen van Marlou van Rhijn nog niet afgelopen. Op vrijdag 6 september loopt zij tijdens de Memorial  Van Damme in de Belgische hoofdstad Brussel een tweehonderd meter. ‘ Een tweehonderd meter lopen tijdens een Diamond League wedstrijd is natuurlijk erg gaaf, maar ik weet niet wat ik kan verwachten.’ Voor volgend jaar heeft de snelste vrouw ter wereld nog geen concrete doelen. ‘Ik wil in ieder geval onder de zestig seconden lopen op de vierhonderd meter, maar voor de rest is het seizoen nog een lege bladzijde die beschreven moet worden.’

FacebookTwitterWhatsAppBlogger PostLinkedInGoogle+PinterestDelen

Ronald Hertog kijkt met goed gevoel terug op uitstekend WK

Ronald Hertog draaide een uitstekend WK para-atletiek. De geboren Moordrechter nestelde zich met prima prestaties op al zijn disciplines in de wereldtop. In het sterkbezette sprintersveld van de honderd en – tweehonderd meter liep hij naar vijfde(200m) en zesde plaats (100m) en bekroonde zijn toernooi met een zilveren medaille bij het verspringen. Na vijf dagen van onafgebroken competitie is het tijd voor een terugblik op het voor Hertog en Nederland nu al zo succesvolle toernooi.

De multifunctionele atleet mikte in Lyon op drie persoonlijke records, maar overtrof zijn verwachtingen niet alleen met persoonlijke records, maar scherpte in Lyon ook twee Nederlandse Records en een tien jaar oud Europees Record aan. ‘Ik heb een fantastisch toernooi gedraaid en op de toppen van mijn kunnen gepresteerd.  Het hele team presteert uitsteken. Iedereen heeft in tenminste een WK-finale gestaan en presteren nog beter dan tijdens de Paralympische Spelen in Londen, waar de Nederlandse atleten zeven medailles wonnen. We hebben absolute toppers in het team en met Guido Bonsen en Arno Mul twee uitstekende coaches. Veel landen zijn stik jaloers op onze professionele organisatie met bijvoorbeeld prothesemaker Frank Jol, die ons overal volgt met zijn truck. Daardoor hebben wij altijd en overal materiaal tot onze beschikking en kunnen we onder alle omstandigheden optimaal blijven trainen. Ook kunnen wij vanwege onze samenwerking met Otto Bock het nieuwste materiaal testen en finetunen, wij zijn op ieder vlak op zoek naar het maximale. Voor de rest bestaat onze begeleidingsstaf onder anderen uit twee fysiotherapeuten, wat voor een team van acht atleten natuurlijk een ongekende luxe is. Zij hebben me dagelijks behandeld en me optimaal voorbereid voor het leveren van maximale inspanningen. De sfeer in de ploeg is uitstekend. We kunnen elkaar ontzettend goed stimuleren tijdens trainingen en daar plukken we nu de vruchten van. Al met al begint het steeds meer op valide topsport te lijken, want in principe wordt er hetzelfde gevraagd het niveau is ontzettend hoog.’

Ondanks zijn sprint en- verspring successen in Lyon wil Hertog graag terugkeren in het speerwerpen, waarvan hij vanwege een in Londen opgelopen schouderblessure tijdelijk afscheid genomen heeft.
‘Zodra m’n schouder het weer toelaat zou ik graag weer speer willen gaan werpen, want het doorbreken van de zestig meter grens staat nog altijd op mijn lijstje. Het is alleen moeilijk te zeggen wanneer ik mijn rentree maak.’ Al lijkt het uitgesloten dat hij zich dan op drie disciplines gaat richten. ‘Sprinten, verspringen en speerwerpen is mij iets te dol, dus ik zal tegen die tijd keuzes moeten gaan maken op welke onderdelen ik me ga focussen.’  Focus is sowieso een sleutelwoord voor de alleskunner uit Gouda. ‘Focus geeft me veel mogelijkheden, als ik me een winter toeleg op een bepaalde discipline kunnen er mooie resultaten,maar dat het zo hard is gegaan op bijvoorbeeld de honderd meter had ik nooit verwacht. Ik ben dit jaar dik zeven tiende sneller op de honderd meter, dan ik ooit was.’

Nu zijn WK is afgelopen richt Hertog zijn vizier op het naseizoen en aankomende winter.
‘Zondag loop ik in een uitverkocht  Olympic Stadium een honderd meter tegen Jonnie Peacock en anderen wereldtoppers tijdens de Diamond League aldaar. Verder wil ik dit jaar graag een meerkamp draaien, ben benieuwd waar ik sta met kogelstoten en discuswerpen. Ook hoopt hij deze winter als verspringer mee te kunnen doen aan het NK Indoor. ‘Dat is zeker een doel. Vanwege het WK heb ik het NK van afgelopen weekend in Amsterdam moeten laten schieten, wat ik ongelofelijk jammer vind. Ik had daar de eerste Nederlandse para-atleet kunnen worden, die mee heeft gedaan aan een valide NK.’ Hertog had met zijn  zilveren WK-sprong van 6.78 bij het NK in het Olympisch Stadion in de top tien geëindigd.

Guido Bonsen: ‘Ben trots op mijn team en benieuwd naar de toekomst’

Na tien dagen paralympische topatletiek is er een einde gekomen aan het wereldkampioenschap para-atletiek in Lyon. Een voor Nederland zeer succesvol verlopen toernooi, waarin vier wereldtitels, drie zilveren en drie bronzen medailles werden behaald. Daarnaast hebben alle Nederlandse atleten minimaal een keer een finale gehaald. Waar staan de Nederlandse atleten en hoe ziet de toekomst eruit? Een terug – en vooruitblik met bondscoach Guido Bonsen.

‘Ik kijk terug op een bijzonder goed verlopen WK. Het is vooral leuk om te zien dat we een aantal grote landen in de medaillespiegel gepasseerd zijn. Ten opzichte van de Paralympische Spelen vorig jaar en het WK in het Nieuw Zeelandse Christchurch twee jaar geleden hebben we een enorme stap gemaakt. In Londen werden we zesentwintigste in het medailleklassement en in Christchurch zelfs vijftigste.’ Nederland eindige in Lyon mede door de vier gouden medailles op een gedeelde zeventiende plaats in het medailleklassement, net achter Australië maar voor topnatie Zuid Afrika (20e) en gastland Frankrijk (21e). ‘ Het is lang geleden dat de meeste medailles van goud waren. Daarmee hebben we laten zien dat wij met onze topatleten vertegenwoordigd waren, werken met de juiste mensen en een uitstekend selectiebeleid hebben. Ik ben ontzettend trots op het team en hun professionaliteit. We hebben de kansen gepakt en ben benieuwd naar de komende jaren.’

Ondanks de sterke resultaten van Londen was het voor het Nederlands team geen uitgemaakte zaak, dat er in Lyon weer zeven medailles gewonnen zouden worden. ‘We komen uit een hele rare periode, waarin we ons helemaal hebben toegelegd op succes op de Spelen. Voor nu hebben we andere doelen moeten zoeken en dat is gelukt. We hebben een goed seizoen gedraaid, goed kunnen trainen in de winter en hebben laten zien dat we met de nieuw opgelegde druk om konden gaan.

‘Gelukkig hebben we kunnen werken met een zeer professioneel team, denk aan onze prothesemaker Frank Jol met zijn truck, die altijd voor ons klaar staat en onze fysiotherapeuten.
Verder zijn de partners van de Atletiekunie en NOC*NSF en het ministerie van VWS van onschatbare waarde, zij maken het mogelijk dat onze atleten zich compleet op hun sportieve carrière kunnen richten en daarnaast geen baan hoeven te hebben. Daarom vind ik het ook van de zotte dat een grote atlete als de Française Marie-Amelie Le Fur nog moet werken naast haar topsportloopbaan.
Echt onbegrijpelijk dat dat in een land als Frankrijk niet geregeld is. Onze prestaties in Lyon hebben de aandacht en erkenning gekregen, die bij het halen van ondermeer vier wereldtitels past. De Minister- President heeft onze wereldkampioenen persoonlijk gefeliciteerd en de ambassadeur is bij ons in het hotel op bezoek geweest, omdat wij de BV Nederland met onze prestaties goed vertegenwoordigd hebben. Dat is de kracht van Nederland en een groot verschil met andere landen.’

Een terugblik is ook een uitstekend moment om naar de toekomst te kijken. Welke ontwikkeling staan er het komend jaar voor het DPT op de rol en wat zijn de doelen richting het EK in Swansea volgend jaar en de Paralympische Spelen 2016 in Rio de Janeiro?

‘In principe zijn de atleten die hier in Lyon actief zijn geweest ook de atleten die voor in Rio de Janeiro voor de medailles moeten gaan. Ik hoop op veel medailles in Rio de Janeiro, maar ook op een bredere equipe. De categorieën T11-13 en T46 zijn interessante categorieën waar ik veel mogelijkheden zie voor in de toekomst, maar het zijn ook categorieën waarin Nederland op dit moment niet in vertegenwoordigd is. Misschien dat daar richting Rio en de Spelen van 2020 mooie kansen liggen. Om daar op in te spelen hebben we in de persoon van Heleen Mees een talentcoach aangesteld, die talenten moet gaan scouten en begeleiden. Want ik wil graag een solide fundament leggen om ook in de toekomst succesvol te kunnen zijn. Daarom werken wij nu ook aan een wedstrijdprogramma voor onze talenten, die dicht tegen de nationale ploeg aanzitten. Het is zaak dat zij kunnen aanpikken op topniveau en dat kan alleen als ze op een passend niveau actief kunnen zijn. En dat hard kan gaan heeft Marléne van Gansewinkel dit WK bewezen, zij heeft zich stormachtig ontwikkeld en fantastisch gepresteerd.Het creëren van een goede structuur binnen de para-atletiek was ook een van mijn doelstelling bij mijn aanstelling in 2009. Ook kijken we met ons technisch team (Coen Vuijk en Frank Jol) naar technologische ontwikkeling voor in de toekomst. Op dat terrein valt veel te halen om nog succesvoller te zijn, daar gaan we de komende tijd veel aandacht aan besteden. Daarin speelt onze sponsor Otto Bock een hele belangrijke rol. De sport ontwikkelt zich zo ontzettend hard, dat jezelf ook moet blijven vernieuwen, want ons WK succes betekent niet automatisch succes in Rio.’

Ook voor de periode richting het EK in Swansea (Wales) volgend jaar heeft bondscoach Bonsen een helder visie. ‘ In Swansea wil ik vooral veel talenten de kans gegeven om zich te laten zien. Voor toppers als Marlou van Rhijn, Ronald Hertog en Iris Pruysen liggen andere doelen in het verschiet, misschien dat zij een stap richting de valide-atletiek kunnen maken.’

Succesvolle Kenny van Weeghel wil de aller snelste ooit worden

Kenny van Weeghel beleefde in Lyon een zeer succesvol WK para-atletiek, de ervaren T54-wheeler kroonde zich elf jaar na zijn eerste wereldtitel voor de derde keer tot wereldkampioen. Naast zijn gouden medaille op de tweehonderd meter veroverde hij ook zilver (100m) en brons op de vierhonderd meter. Met zijn drie medailles in Lyon komt het carrièretotaal van Van Weeghel op een indrukwekkende negen WK-medailles. Desondanks heeft het krachtmens nog grote plannen voor zijn sportieve toekomst,denkt aan de middenafstanden 800 en 1500 meter en wil de boeken in als wereldrecordhouder.

De geboren Zwollenaar draait al sinds de Paralympics van Sydney 2000 mee in de Paralympische sport en heeft veel zien veranderen. ‘De organisatie van toernooien wordt steeds professioneler, het niveau van de atleten is enorm gestegen en het deelnemersveld groeit elk jaar en dat zie je terug in de tijden. Ik vind het bijzonder dat iedereen ook een jaar na de Spelen volle bak blijft gaan, meestal is zo’n jaar het meest geschikt voor een stapje terug. Daar is nu weinig van te merken. Ook de toeschouwers blijven in grote aantallen komen, dat daardoor wordt je als atleet nog meer geïnspireerd om steeds meer op te offeren voor het ultieme resultaat. Ben ontzettend dat de sport zover is gekomen, nu moeten we doorzetten.’

Van Weeghel zelf is blij dat hij na zoveel jaar carrière nog steeds de motivatie heeft om door te gaan.
‘ Ik ben sterker dan ooit, zolang dat zo is wil ik mezelf keer op keer verbeteren.’ Zo heeft hij na Londen 2012 besloten om ook de 800 en 1500 meter te gaan rijden. ‘Ik ga er de komende tijd hard aan werken om ook deze disciplines perfect te beheersen. Het zijn volledig andere disciplines dan de sprint, want je rijdt in een groep en je moet tactisch sterk zijn. Ook het materiaal is anders, omdat er op de lange afstand met dichte wielen gereden word. Ook gaan we kijken naar een andere zithouding en een efficiënte slagfrequentie, omdat het er op de lange afstand omgaat efficiënt met je krachten om te gaan.  Maar hoop te kunnen verrassen met mijn sprintvermogen.’

Om de nodige kilometers te maken richt Kenny van Weeghel zich de komende tijd op het rijden van wegwedstrijden. ‘Ik vind het geweldig om wegwedstrijden te rijden. Het is een goede manier om te wennen aan de midden en lange afstanden.’ Ondanks dat hij zich op de langere afstanden gaat richten blijft Van Weeghel ook de korte afstanden rijden. ‘Ik wil graag een wereldrecord op mijn naam schrijven, dat is nog een groot gat op mijn CV. Ik wil de aller snelste aller tijden worden! Het liefst op de tweehonderd meter, mijn beste afstand!’

Stefan Rusch mist 400 meter finale op banddikte

Stefan Rusch is er net niet in geslaagd om zich te plaatsen voor de vierhonderd meter finale T34. De wheeler, die eerder dit toernooi onder andere brons pakte op de honderd meter kwam slechts vierduizendste van een seconde te kort voor een finaleplaats, die de Zwitser Bojan Mitic (57.78) op de meet ten deel viel. Desondanks kan Rusch met 57.82 terugkijken op een solide vierhonderd meter.

‘Jammer dat ik er net niet bij zit. Had gehoopt om ook deze de afstand de finale te halen, zat er dichtbij maar het mocht niet zo zijn. Maar ben ontzettend blij met mijn resultaten op de honderd en – tweehonderd meter, dat zijn echt mijn afstanden. Vorig jaar in Londen twee keer zesde nu derde en vierde, dat voelt erg goed.’

Het WK van Stefan Rusch zit er na het missen van de finale op, maar kan desondanks zeer tevreden zijn met zijn prestaties dit WK. Morgen op de laatste dag van de track and field onderdelen in Lyon komen wereldkampioenen Marlou van Rhijn en Iris Pruysen als laatste Nederlanders in actie. Beiden dames lopen morgenochtend om 11.05 uur de tweehonderd meter finale T44, waarin Van Rhijn op zoek zal gaan naar haar tweede wereldtitel.