Archief - maart 2014

Één Sotsji maakt nog geen zomer

De organisatie van de Olympische en Paralympische Winterspelen 2014 hebben van Sotsji, zij het na een monstrueuze metamorfose, de barrièrevrije hoofdstad van de Russische Federatie gemaakt. Zo is mij na twee weken in de armen van de Russische beer wel duidelijk geworden.

Of de metamorfosedrift ook in andere steden is losgebarsten zou een dag na het doven van de vlam duidelijk worden, daar er een bezoek aan Sint Petersburg wacht. Sint Petersburg, de voormalige hoofdplaats van het Russische tsarenrijk en de geboorteplaats van de politieke carrière van president Vladimir Poetin. Alwaar het vergelijkend warenonderzoek kon beginnen. Sotsji zou immers een ware mobiliteitsgolf te weeg hebben gebracht en dan is het ijskoude Sint Petersburg in Noordwest Rusland vruchtbare grond voor een vergelijking.

Eenmaal uit het vliegtuig gestapt begint de vergelijking uiterst hoopvol met de entree in terminal I van de Pulkovo luchthaven. De terminal is spic en span en vooral nieuw. De roltrappen werken er prima en de liften zijn er breed. De eerste voldoende buiten Sotsji is gescoord. Na een nacht in een hotel in de nabijheid van de luchthaven volgt een kleine stadswandeling door de directe omgeving van het Park-Inn Radisson hotel aan de Moskaya. Een verkeersplein waarop het monument van de geweldige verdediging van Leningrad, zo zegt het bordje, is geposteerd. De gedenkplek is groots en bombastisch met muziek, rode rozen en een eeuwig brandend vlam op dat zij nooit vergeten worden.

Voor rolstoelgebruikers is de gedenkplaats echter niet te bereiken. Behalve als men het aandurft om de buitengewoon chaotische rotonde, waar hard gereden wordt, over te trotseren. Voor voetgangers is er de tunnel, die spijtig genoeg met geen mogelijkheid, tenzij je Kees-Jan van der Klooster heet, met een rolstoel te bedwingen is. De eerste grote onvoldoende laat zich opschrijven. Tegen vijf uur wordt het tijd voor de terugvlucht en rijdt de gratis hotelshuttle mij terug naar het vliegveld. Nu echter niet naar terminal I, maar naar terminal II voor internationale vluchten. Het gebpuw heeft een klassieke voorgevel, zoals het voormalige Tempelhof in Berlijn dat ook heeft. Een lift is er niet te bekennen en de roltrappen, afgetimmerd met communistisch eikenhout, zijn niet in dienst. Geen idee hoe een rolstolbezitter voor zijn of haar vlucht naar Amsterdam bij gate nummer acht komt in deze onfunctionele en lekkende sovjetkolos.

Duidelijk is dat Paralympisch Sotsji nog veel te winnen heeft in de Russische Federatie en vooral in Sint Petersburg.

FacebookTwitterWhatsAppBlogger PostLinkedInGoogle+PinterestDelen

Het gelijk van Derk Sauer

Derk Sauer heeft gelijk. Mart Smeets schreef in zijn boek Retro/Helder over zijn tweede Moskovische sportavontuur in 2005 na zijn slecht bevallen eerste bezoek aan de Russische hoofdstad Moskou, thans nog de kapitaal van de Sovjet Unie. Sauer vroeg aan het eind van hun allerhartelijkste ontmoeting, zo valt in het boek te lezen, naar de luchtvaartmaatschappij waarmee Smeets en zijn vrouw zouden terugreizen naar Nederland. KLM, antwoordde de sportanchor, waarna de Russische mediatycoon begint te lachen. ‘Regel één: nooit met KLM naar Moskou. Aeroflot. Je zit er goed en eet en drinkt er prima.’ Deze passage is mij in het traject richting Sotsji 2014 altijd bijgebleven.

Lees meer

Alpineskiën toont veelzijdigheid Paralympische sport

Left,copy,right,copy,left, klinkt het op de piste van het Rosa Khutor Alpine Center in Krasnaya Polyana. Het zijn de aanwijzingen van Caroline Powell, die de slechtziende Britse skister Jade Etherington met de overigens geweldige Twitternaam @Raceyjadeski, voor gaat in de slalom van de super combinatie.

Jade Etherington (23) werd geboren met het Syndroom van Axenfeld, een erfelijke oogaandoening die kan leiden tot blindheid, zij erfde het syndroom, net als haar drie zussen, van haar moeder. Zes jaar geleden zette het zichtverlies bij de skister in en zorgde ervoor dat zij nog naar vijf procent zicht heeft in beide ogen. De Britse staat sinds jongs af aan al op de lange latten en maakt sinds 2009 deel uit van het Britse team en komt sinds 2011 uit op internationale wedstrijden. Dit doet zij samen met haar gids Caroline Powell, die haar in Sotsji met gerichte aanwijzingen over de piste leidt. Beiden dames dragen een headset onder hun helm, zodat zij gedurende de afdaling kunnen communiceren.
Hetgeen uiterst noodzakelijk is, daar de snelheden bij met name de afdaling en de Super G kunnen oplopen tot wel honderd kilometer per uur. De skiërs zitten vanwege de hoge snelheden net aan elkaar vast, zoals bij bijvoorbeeld atletiek wel gebruikelijk is. Bij het alpineskiën, maar ook bij Noordse nummers als langlaufen en biatlon skiet de gids voor de atleet uit, geeft aanwijzingen en past waar nodig zijn of haar tempo aan dat van de wedstrijdskiër achter hun. Een fascinerend schouwspel tussen gids en skiër bij hoge snelheid. Het bewijs dat ook een oogaandoening geen beletsel hoeft te zijn om met honderd kilometer per uur van een besneeuwde helling af te stuiven..

Veelzijdig

Het Paralympisch alpineskiën in Sotsji was sowieso het toneel van de onbegrensde mogelijkheden.
Denk aan onze landgenote Anna Jochemsen, die op één been de pistes afskiet, met recht echte topsport daar haar armen met de balansfunctie met speciale stokken met korte ski’s als het ware overnemen. Hetgeen een grote krachtsinspanning vraagt. Ook het missen van armen hoeft geen obstakel te zijn om bijvoorbeeld een reuzenslalom te skiën. Skiërs als de Rus Alexander Vetrov sturen zich met het bovenlichaam behendig langs de poortjes en nemen daarbij dezelfde positie als skiers met één of twee stokken aan. Voor skiërs met een dwarslaesie of dubbele beenamputatie is er natuurlijk de zitski. Het alpineskiën toont daarmee aan een veelzijdige en voor iedereen toegankelijke topsport te zijn. Al is in de strijd om de medailles, bij met name het staande skiën, de ene handicap net iets handiger dan de andere.

Chef de Mission André Cats kijkt positief terug op Sotsji 2014

Chef de Mission André Cats hoopte vooraf op twee medailles. Het werd er uiteindelijk één. Desondanks kijkt de sterke man van de Nederlandse Paralympische topsport tevreden terug op de Paralympische Winterspelen in Sotsji.

‘Ik kijk positief terug op Sotsji 2014. Ik denk dat wij als team goed gefunctioneerd hebben. Met één medaille, goud voor Bibian Mentel, als resultaat. Een medaille die we al zagen aankomen, maar het moest natuurlijk nog wel even gebeuren. Natuurlijk hadden wij gehoopt op een tweede medaille, maar dat is net niet gelukt. Dat is vooral jammer voor de betrokken atleten die daar kans op hadden, want ik had ze het graag gegund. Ik had graag met meer medailles naar huis willen gaan, maar al met al ga ik als een tevreden man naar huis.’

Alpineskiën en snowboarden zijn bij uitstek sporten waarbij de conditie van de piste naast de vorm van de atleet een grote rol spelen. De sneeuw van Rosa Khutor zat met name zitskier Kees-Jan van der Klooster gedurende zijn Spelen vaak dwars. ‘Het klopt dat die factoren een rol spelen, maar de condities zijn voor iedereen hetzelfde. Iedereen moet aan de finish komen, onze mensen ook, aldus Cats.

Naast de atleten van het Nederlands Paralympisch Team reisde ook acht jeugdige wintersporttalenten mee naar Sotsji, om alvast te ruiken aan het grote werk en te proeven van de sfeer.‘Er zijn niet zoveel gelegenheden om jonge sporters kennis te laten maken met een groot evenement als de Paralympische Spelen. Met de hulp van NOC*NSF en de Johan Cruyff Foundation zijn wij in staat gebleken om acht talenten hier naar toe te halen. Laten we hopen dat een paar van die talenten er over vier jaar in PyeongChang 2018 bij zijn.’

Het Paralympisch topsportprogramma van de Nederlandse Skivereniging heeft de Nederlandse Paralympische wintersport veel gebracht de afgelopen jaren richting Sotsji. Desondanks hoopte men op meer dan één medaille. ‘Al met al hadden de prestaties wel beter gemogen, maar wij zijn met z’n alle op weg in een proces en dat stopt niet na vandaag. De ingezette koers van de Nederlandse Skivereniging is niet voor niets geweest en heeft ook z’n waarde richting de volgende Spelen.’

Ondanks dat Chef de Mission André Cats vooraf hoopte op tenminste twee medailles is tevreden over het verloop van de Spelen en hoopvol naar de toekomst. Nederland komt als Paralympisch wintersport land immers van ver.

‘Paralympische sport is echt fantastisch’

Zij was één van de negenduizend vrijwilligers tijdens de Paralympische Winterspelen in Sotsji, was tolk  op de medische post bij het rolstoelcurling in de Ice Cube, spreekt en studeerde Russisch,komt uit Nederland en keerde voor Sotsji 2014 voor even terug naar Rusland: Suzanne Verhaar. Para-Sport Report spreekt met haar over het zijn van vrijwilliger tijdens de Paralympische Winterspelen in Sotsji.

Suzanne ‘s idee om zich als vrijwilliger aan te melden in Sotsji kwam na goede ervaringen van collega’s tijdens Londen 2012. ‘Ik werk bij de NS en een aantal van mijn collega’s zijn vrijwilliger geweest tijdens de Zomerspelen in Londen. Sindsdien weet ik van de vrijwilligersbeweging bij de Olympische en – Paralympische Spelen en ben ik gaan googlen voor Sotsji en heb me geregistreerd.’

Uit een poule van naar schatting tweehonderdduizend mensen werd de Nederlandse na een uitgebreid selectieproces uiteindelijk geselecteerd als vrijwilliger voor de Paralympische Winterspelen. ‘De Russische vrijwilligers zijn al twee jaar bezig om geselecteerd te worden. Ik heb me in februari vorig jaar pas aangemeld, een CV ingevuld en werd uitgenodigd voor een Engelse taaltest en een telefonisch interview. En mocht uiteindelijk komen. Ik wilde hier erg graag naar toe,omdat ik Russisch heb gestudeerd ,heel erg van sport houd en erg benieuwd was hoe zoiets er hier aan toe gaat.’

Ondanks dat Suzanne voor de Paralympics is geselecteerd is het geen bewuste keuze. ‘Ik was uitgenodigd voor de Olympische Spelen, maar dan had ik veertig dagen hier moeten zijn en zo veel vakantiedagen heb ik niet en het is veel te lang.’ Verhaar is blij dat zij naar de Paralympische Spelen is gegaan en niet naar de Olympische. ‘Het is kleinschaliger en gezelliger, minder massaal en het is hele mooie sport. De Paralympische sport is nieuw voor mij en in die zin eigenlijk een ontdekking, maar het is echt fantastisch.’

Sinds de Paralympische Spelen in Londen staan vrijwilligers tijdens Paralympics bekend als Gamemakers. In Sotsji worden de vrijwilligers echter Changemakers genoemd. Zijn jullie echte Changemakers? ‘De nadruk in het studiemateriaal vooraf werd vooral gelegd op lachen. Dat is ook onze belangrijkste opdracht, daar het voor Russen eigenlijk best vreemd is om te lachen naar onbekende mensen. In de Russische Federatie lach je alleen naar mensen die je kent. Wij, Nederlanders, lachen uit beleefdheid naar iedereen, dat vinden Russen fake. De grootste change is, dat het nu wel op grote schaal gebeurt. Dat doen de vrijwilligers erg goed.’

Na haar studie Russisch trok Suzanne een jaar naar Moskou en vergelijkt de positie van mensen met een lichamelijke beperking van toen en nu. ‘In het studiemateriaal stond dat het echt voor het eerst is dat een hele infrastructuur is aangepast voor mensen met een beperking. Ik heb ook zelf het idee dat alles hier in Sotsji toegankelijk is gemaakt, maar dan wel hier op het Olympic Park. Er is in ieder geval veel aandacht voor gekomen, dat kan je zien aan de bezoekersaantallen. Of dat tien jaar geleden anders was is lastig te zeggen. Of ik heb het nooit ge zien of je zag ze gewoon nooit, dat is het beeld wat ik heb van tien jaar geleden.  Liefdadigheidswerk, bijvoorbeeld, stond tien jaar geleden in Rusland echt nog in de kinderschoen en dat is nu erg vooruitgegaan. Ben benieuwd hoe de Russische staat dit gaat voortzetten na het succes van Sotsji 2014. ‘

Ook voor de vrijwilligers is rond de Paralympisch Winterspelen veel georganiseerd. ‘Er zijn ontzettend veel activiteiten georganiseerd voor de vrijwilligers en je hebt zelfs vrijwilligers, die zich alleen bezighouden met het organiseren van activiteiten voor vrijwilligers. Er worden ook allerlei lezingen georganiseerd. Zelf ben ik naar een lezing van een avonturier geweest, die de hele wereld rondreist. En er wordt veel gesport.’

Voor Suzanne was de terugkeer naar Rusland en het vrijwilliger zijn tijdens de Spelen een groot succes. ‘Het is fijn om na zo’n lange tijd weer terug te zijn in Rusland en mijn Russisch is nog steeds heel vloeiend en dat vinden Russen toch wel bijzonder.’