Archief - augustus 2014

Volle tribunes belangrijk voor de sport

Wie zijn ogen dicht doet denk misschien in het AFAS-stadion in Alkmaar te zitten, maar niets is minder waar. Niet alleen bij thuiswedstrijden van AZ worden kartonnenklappers uitgedeeld. Ook in Swansea klappert het publiek er, dankzij de grote Britse supermarktketen Sainsbury’s, lustig op los als atleten voor de tribune langs komen of het erepodium beklimmen. Het enthousiaste publiek op de tribunes van het Swansea University Sportvillage bewijst dat paralympische sportwedstrijden ook buiten de Paralympics om in goed gevulde stadions met een geweldige atmosfeer kunnen plaats vinden.

Lees meer

FacebookTwitterWhatsAppBlogger PostLinkedInGoogle+PinterestDelen

Kwaliteit boven Kwantiteit in Swansea

Kwaliteit boven kwantiteit lijkt het motto te zijn tijdens de IPC Europese kampioenschappen Atletiek in het Welshe Swansea deze week. Op het EK, het grootste meerdaagse paralympische sportevenement in Groot Brittannië sinds de Paralympics van Londen 2012, komen ongeveer vijfhonderd atleten uit negenendertig landen in actie.Een respectabel aantal.

Maar ondanks dat zijn lege finales, onderdelen met minder dan vier deelnemers, meer regel dan uitzondering. Het komt zelfs voor dat er slechts twee atleten strijden om de Europese titel. Een Europese titel was nog nooit zo ‘makkelijk’ verdient en een atleet op het podium is toch wel een beetje vreemd. Hoe anders was het twee weken geleden in Eindhoven bij het EK zwemmen, waar de banen bij veel nummers vol lagen met zwemmers en nummers met drie deelnemers als een non-medalevent werden weggezet.

Of is er een andere verklaring voor?  Neem het voorbeeld van de 400 meter T53 voor dames waar alleen de Turkse Hamide Kurt en de Britse Samantha Kinghorn aan de start verschenen. Kinghorn won goud en haalde met haar succes zelfs verschillende Britse kranten. Een tweestrijd als titelstrijd is bepaald geen reclame voor de paralympische sport. Zeker niet omdat er op het bewust onderdeel zeven wheelsters aan de kwalificatielimiet hadden voldaan en dus in Swansea aan de start hadden mogen komen. Toch blijkt het halen van kwalificatielimieten, die volgens verschillende trainers niet al te streng zijn, geen daadwerkelijk startbewijs. Veel landen, waaronder toplanden als Groot Brittannië, Nederland en Duitsland hanteren als nationale selectie ook eigen kwalificatiecriteria, die meestal strenger zijn dan de internationale limieten. Want naar mate de aanwas groter wordt des te scherper worden de limieten. Meedoen alleen is de hedendaagse paralympische topsport niet meer voldoende, het gaan hoe logisch ook steeds meer om de medailles en het presteren. Paralympische topsport begint echter topsport te worden en daar zijn magere startlijsten soms een onderdeel van.

Swansea 2014 van start

De traditionele atletenparade tijdens de openingsceremonie van het IPC EK Atletiek 2014 in het Welshe Swansea is de aftrap van een week paralympische topatletiek met grote Nederlandse inbreng.

Tweeëntwintig Nederlandse atleten mogen de komende dagen hun talent op het hoogste podium van Europa etaleren. Een mooie mix van paralympisch kampioenen, wereldkampioenen, kampioenen van Europa, medaillewinnaars, ervaren atleten en nieuwe talenten.

Vanaf morgenochtend, als discuswerper Albert van der Mee, het EK voor Nederland start zal duidelijk worden welke Nederlandse atleten medailles voor zich aan opeisen.

Nederlandse atleten wonnen in de nog  jonge geschiedenis van het IPC EK Atletiek vierenveertig medailles. Dertien gouden, zeventien zilveren en veertien bronzen. Onder deze medaillewinnaars ook veel atleten die in de Zuid-Welshe kustplaats opnieuw op zoek gaan naar succes. Zo maken Europees kampioenen Marlou van Rhijn, Kenny van Weeghel, Stefan Rusch, Amy Siemons en Ronald Hertog ook dit Europees Kampioenschap deel uit van het keurkorps van bondscoaches Guido Bonsen en Arno Mul.

Zorgen zij opnieuw voor Nederlands atletieksucces deze zomer? En kunnen talenten als Marlene van Gansewinkel, Luzdary van Wanum en Nienke Timmer stunten en hun eerste medaille binnen halen? De schijnwerpers zullen op het Sportvillage van de Universiteit van Swansea gericht zijn.

Oud-terrorist pakt twee keer goud in Eindhoven

Zwemmen is een sport voor iedereen. Dat blijkt deze week eens te meer op het IPC EK Zwemmen in het Pieter van den Hoogenband Zwemstadion in Eindhoven. Jong en oud strijden in een van de beste zwembaden van de wereld om de medailles met soms opvallende medaillewinnaars en kampioenen van Europa.

Sebastian Rodriquez uit Spanje is z’on opvallende kampioen van Europa. Rodriquez is met z’n zevenenvijftig jaar de oudste deelnemer tijdens dit kampioenschap en legde deze week zelfs beslag op twee gouden en een zilveren medaille. Een bijzondere prestatie van de achtvoudig paralympisch kampioen in een sport waar soms nog erg jonge zwemmers de macht beginnen grijpen.

De in Cadiz geboren zwemmer is sowieso een opvallend figuur in de paralympische sport. De succesvolle sportman van nu, lijden vroeger een leven dat niets met sport te maken had. Een leven van dood, verderf en bloedvergieten. Als lid van de Spaanse antifascistische terreurbeweging Grapo was hij betrokken bij diverse bomaanslagen en een geruchtmakende moord op een zakenman Rafael Padura in 1984. Rodriquez werd gepakt en veroordeeld tot een gevangenisstraf van vierentachtig jaar.  Ging in hongerstaking in een poging om alle gevangen Grapo-leden in dezelfde gevangenis te krijgen. Als gevolg van zijn 432 dagen durende hongerstaking moesten zijn beide benen om medische redenen worden geamputeerd. In 1994 kwam hij vrij, omdat de Spaanse wet zegt dat ernstig zieke gevangenen niet in de gevangenis hoeven te zitten en startte zijn nieuwe leven als zwemmer. Veertien jaar geleden tijdens de Paralympics in Sydney debuteerde de Spanjaard als Paralympiër en pakte direct vijf gouden medailles. Medailles, die net zo omstreden bleken als zijn verleden. Rodriquez beweerde zijn benen als gevolg van een ernstig auto-ongeluk te hebben verloren en verzweeg de werkelijke reden van het verlies. Wat tot veel protest leiden, maar niet tot het afnemen van zijn gouden medailles, want dat zou in strijd zijn met de vrijheid van meningsuiting.

Rodriquez, die in 2007 gratie kreeg, heeft inmiddels definitief gebroken met zijn duistere verleden, waarover hij liever niet meer praat. Hij wil het alleen nog over sport hebben.