Achtergrondfoto_parasportreport.com

Over 99 dagen beginnen de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro. Daarom blik ik via verhalen uit mijn archief terug op de vorige Paralympics in Londen 2012 en andere paralympische topsportmomenten uit de laatste jaren. Vandaag: Perskaartontmoetingen.

Wekenlang heb ik er reikhalzend naar uitgekeken. Het moment dat ik mijn persaccreditatie kon omzetten in een bruikbare perskaart. Een kaart met vele voordelen zo is mij tijdens de Paralympische Spelen duidelijk geworden: gratis openbaar vervoer, toegang tot plekken waar een niet schrijvende sportliefhebber nooit zal komen en een gratis hallo hoe gaat het van elke vrijwilliger of beveiliger.

Een perskaart is echter meer dan alleen maar handig, de kaart is de sleutel tot mooie ontmoetingen met bijzondere mensen. Zoals de Amerikaanse fotograaf Kevin Stone, een golfoorlog-veteraan door oorlogsgeweld in een rolstoel belandt, die samen met z’n hulphond Mambo Paralympische veteranen achterna reisde om hen tijdens de Spelen op de gevoelige plaat vast te leggen. En Eddy Veerman verslaggever voor de Telegraaf en schrijver van boeken over de Volendamse Nieuwjaarsbrand en de Paralympische sport.

De mooiste perskaart-ontmoeting was, hoewel journalistiek van aard, die met de succesvolle oud-autocoureur en kersvers paralympisch kampioen handbiken Alessandro Zanardi uit de Italiaanse universiteitsstad Bologna. Direct na zijn gouden eindsprint werd hij als een held onthaald door de bijzonder mooie sportverslaggeefsters van de Italiaanse staatszender Rai. De vrouwen wonden er geen doekjes om een feliciteerde Italië z’n nieuwste paralympische held met een passievolle kus op de mond. Iets wat de oud-coureur met de uitstraling van een playboy totaal niet erg vond. Ik geef hem groot gelijk al ging hun rendezvous wel ten koste van mijn babbeltijd, terwijl ik me toch netjes had aangemeld bij een persmannetje.

Ook al had ik slechts ‘concurrentie’ van mijn collega’s van de Italiaanse televisie en de paralympische nieuwsdienst, hoewel van concurrentie eigenlijk geen sprake was. De nieuwsdienst en de televisie winnen het altijd van de sportieve stukjesschrijvers. De tijd was op en ‘Alex’, zoals hij internationaal bekend staat moest naar het erepodium. ‘Maar’, zo zei de in paralympisch paars geklede persman. ‘Na de ceremonie protocollair sturen we hem nog wel even bij je langs’.

Mijn geduld en moeite om de nu al legendarische sportman te spreken te krijgen, had toch dik drie uur in trein en bus gezeten om van paralympisch Londen naar Brands Hatch te komen, leek dan toch beloond te worden. Bekroond met z’n tweede gouden medaille van deze Paralympics rolde de Italiaan breed lachend door de inmiddels verlaten mixed zone, waar alleen ondergetekende gewapend met pen en opschrijfboekje nog op hem stond te wachten. ‘Deze meneer wil je nog een paar vragen stellen.’ Nog voor de persman zijn zin had afgemaakt had de gouden Italiaan zijn rolstoel al negentig graden gedraaid om mij te woord te staan. Iets wat tijdens zijn mislukte Formule-1 avontuur bijna niet mogelijk was voor stukjesschrijvers zoals ik, maar nu als gouden Paralympiër wel bereikbaar was geworden. Vijf minuten duurde het gesprek over de mooiste zege uit z’n sportieve carrière en de toekomst van handbike-benjamin Jetze Plat. Met recht een onvergetelijk perskaart-moment, of zoals een collega pleegt te zeggen een bewaarmoment.

FacebookTwitterWhatsAppBlogger PostLinkedInGoogle+PinterestDelen

Over auteur Bekijk alle berichten Auteur website

Jan Willem Buijs

1989 - Amsterdam – Halfzijdig verlamd, maar niet verlamd door het leven – Heb een grote passie voor sport, de paralympische in het bijzonder. Wil graag helpen de paralympische sport naar een hoger plan te tillen – Ambitieuze journalist- Hardloper

Laat een reactie achter

We houden je e-mail adres geheim. Verplichten velden zijn gemarkeerd als *